Szczelina odbytu. Leczenie toksyną botulinową.

   Szczelina odbytu to linijne pęknięcie lub owrzodzenie kanału odbytu, które powstaje na skutek mechancznego uszkodzenia w przebiegu zaparć lub biegunek. 
Szczeliny odbytu dzielą się na ostre (świeże uszkodzenia) i przewlekłe – zmiany które nie wygoiły się w okresie 6. tygodni.

Rozpoznanie

Podstawą rozpoznania są objawy kliniczne. Zebranie wywiadu i badanie proktologiczne pozwalają na postawienie diagnozy.

Główne objawy kliniczne:

– silny ból w kanale odbytu związany z defekacją, który trwa od kilku minut do kilku godzin po oddaniu stolca

– obecność żywoczerwonej krwi na stolcu lub papierze toaletowym

– świąd odbytu

– pojawienie się wydzieliny z odbytu

Badanie proktologiczne wykazuje bolesność oraz obecność pęknięcia śluzówki w kanale odbytu w przypadku świeżej szczeliny.

Przewlekła szczelina cechuje się :

– brzeżnym fałdem skóry

– podłużnym owrzodzeniem o uniesionych brzegach

– obecnością stwardniałych włókien mięśnia zwieracza wewnętrznego odbytu w dnie szczeliny

– przerośniętą brodawką okołoodbytniczą w linii grzebieniastej kanału odbytu

   
Leczenie

Leczenie zachowawcze obejmuje stosowanie preparatów zawierających nasienia babki (ISPAGUL), środki zmniejszające napięcie mięśnia zwieracza węwnętrznego kanału odbytu (Nitrocard żel, 0,2% maść nitroglicerynowa, toksyna botulinowa 

  , blokery kanału wapniowego), nasiadówki w temperaturze ok. 40 st.

  

Toksyna botulinowa jest silnym inhibitorem uwalniania acetylocholiny z zakończeń nerwowych odpowiedzialnej za skurcz mięśni szkieletowych.Wstrzyknięcie toksyny botulinowej powoduje znaczne zmniejszenie napięcia zwieracza wewnętrznego kanału odbytu i sprzyja zagojaniu się szczeliny odbytu. Może być stosowana jako podstawowy preparat w leczeniu szczeliny odbytu, ale zwykle zalecana jest przy nieskutecznym leczeniu Nitrogliceryną lub przy nawrocie.

Toksynę botulinową wstrzykuje się do zwieracza wewnętrznego po obu stronach szczeliny. Działanie uboczne: u około 7% pacjentów dochodzi do przejściowego nietrzymania gazów.

Skuteczność: pełne wyleczenie jest obserwowane u około 75%-90% pacjentów  w okresie ok. 2 mies. po podaniu.

Pomocniczo w leczeniu szczeliny odbytu stosuje się również kwas hialuronowy.

W niniejszym artykule celowo pominąłem leczenie chirurgiczne (operacyjne).

Usuwanie zmian skórnych i badanie histopatologiczne wycinków

Dlaczego warto usuwać guzy skóry chirurgicznie?

Tylko takie postępowanie pozwala na dokładne badanie czy zmiana chorobowa nie jest guzem złośliwym czyli rakiem.

  
RAK SKÓRY. Przyczyny.
ekspozycja na słońce, szczególnie na promienie UV

narażenie na działanie środków chemicznych, takich jak arsen, węglowodory, herbicydy, środki grzybobójcze, pochodne ropy naftowej, syntetyczne środki przeciwmalaryczne

palenie tytoniu (rak wargi)
przewlekłe miejscowe drażnienie skóry (przetoki, przewlekły zastój żylny)
zaniki skóry
rogowacenie starcze
   
   
Objawy kliniczne

Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare, basalioma, BCC)

Nowotwór złośliwy, bardzo rzadko dający przerzuty, przy czym naciekając miejscowo tkanki, może być przyczyną rozległych zniszczeń.

Lokalizacja: skóra twarzy, powyżej linii łączącej kąt ust z uchem (90%) oraz szyja i grzbiety dłoni, 
Objawy: małe, twarde, połyskliwe, przeświecające guzki o barwie kości słoniowej; po upływie kilku miesięcy na obwodzie ogniska nowotworowego tworzy się błyszczący, perełkowaty wał z widocznymi, rozszerzonymi naczyniami (teleangiektazje) na powierzchni a w jego części tworzy się owrzodzenie pokryte strupem.

Rak kolczystokomórkowy (carcinoma spinocellulare, SCC)
Jest drugim co do częstości występowania rakiem skóry oraz najczęstszym nowotworem okolic przejściowych pomiędzy skórą a błonami śluzowymi. Rak ten wywodzi się z komórek warstwy kolczystej naskórka, może powstać na skórze niezmienionej lub w obrębie wcześniej istniejących ognisk rogowacenia słonecznego i rogowacenia białego.

Lokalizacja: w większości przypadku rozwija się w obrębie odsłoniętych części ciała (na skórze głowy, szyi, tułowia i kończyn a także w obrębie skóry narządów płciowych).

Objawy: obraz kliniczny jest zróżnicowany i zależy od umiejscowienia. Najczęściej rak kolczystokomórkowy przyjmuje postać czerwonej grudki lub tarczki o złuszczającej się lub pokrytej strupami powierzchni. W późniejszym okresie zmiana może przyjąć postać guzka o brodawkującej powierzchni, której może towarzyszyć świąd, krwawienie i ból. Rak kolczystokomórkowy może dawać przerzuty (2% – 20% wszystkich SCC) do regionalnych węzłów chłonnych oraz przerzuty odległe do kości, mózgu i płuc.

Leczenie chirurgiczne

Podstawowym sposobem leczenia raka skóry jest chirurgiczne usunięcie guza zarówno postaci wczesnych jak i zaawansowanych. Usunięcie guza powinno zostać wykonane z marginesem zdrowych tkanek wokół guza.

  

Przebieg zabiegu usunięcia zmiany skórnej

Przed zabiegiem omawiane są szczegóły zabiegu oraz postępowanie po nim. Większość zabiegów wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu są one bezbolesne lub jest to ból o małym natężeniu. Po wycięciu chirurgicznym z reguły zakłada się szwy i opatrunek, które są zdejmowane po 5-14 dniach po zabiegu. 
W przebiegu pooperacyjnym z reguły pacjenci wymagają bardzo niewielkich dawek leków przeciwbólowych. Rana po zabiegu może boleć przez 1-2 h gdy ustąpi działanie środków znieczulających. Ból ten jest niewielki i do jego likwidacji można zastosować preparat przeciwbólowy (np.APAP, IBUM itp.). Przez kilka dni po zabiegu należy unikać naciągania skóry w miejscu zabiegu, gwałtownych ruchów i moczenia opatrunku. Blizna początkowo będzie widoczna, ale po pewnym czasie zblednie i zmniejszy się. Ważne jest aby przez 6 miesięcy jej nie opalać. Niemożliwe jest wycinanie, usuwanie zmian skórnych bez pozostawienia śladu. Wielokrotnie jest to tylko mało widoczny ślad. Ale w niektórych miejscach mogą powstawać „mało atrakcyjne” blizny. Wymaga to dokładnego omówienia z lekarzem przez zabiegiem.

Rokowanie

W przypadku raka podstawnokomórkowego, który praktycznie nie daje przerzutów odległych uzyskuje się 100% wyleczeń. W przypadku raka kolczystokomórkowego 5-letnie przeżycie wynosi około 90% i zależy głównie od stopnia zaawansowania i skuteczności pierwotnego leczenia radykalnego a w przypadkach w których doszło do przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych 5-letnie przeżycie wynosi 70%, a gdy obecne są przerzuty odległe – 30%.

Zespół stopy cukrzycowej (ZSC)

Czym jest zespół stopy cukrzycowej (ZSC)?

ZSC to jedno z najbardziej traumatyzujących przewlekłych powikłań cukrzycy – jest to infekcja, owrzodzenie i/lub destrukcja głębokich tkanek w połączeniu z zaburzeniami neurologicznymi oraz chorobami naczyń obwodowych w różnym stopniu zaawansowania, w kończynach dolnych poniżej kostki u chorych na cukrzycę.

  
Kogo dotyczy ZSC?

Na świecie wg International Diabetes Federation w 2011 roku na cukrzycę chorowało 366 mln ludzi. W Polsce na tę chorobę w 2011 roku było dotkniętych 2 800 000 Polaków. Ryzyko wystąpienia ZSC u chorych na cukrzycę w ciągu ich życia wynosi 25%.

  

Zewnętrzne czynniki ryzyka ZSC

– minimalne powtarzające się mechaniczne uszkodzenia (nacisk na podeszwy, niewygodne uciskające obuwie; bieganie, zbyt intensywne spacerowanie);

– uszkodzenia termiczne (moczenie w gorącej wodzie, odmrożenia);

-zabiegi kosmetyczne (obcinanie paznokci,uszkodzenie modzeli);

-niedostateczna wiedza o cukrzycy;

-palenie tytoniu;

-zaniedbania higieniczne.

   
 Podział ZSC:

– typ niedokrwienny ZSC

– typ neuropatyczny ZSC

– typ mieszany ZSC (neuropatyczny-niedokrwienny)

Badanie pacjenta z ZSC

  

Obejmuje badanie podmiotowe i przedmiotowe, badanie czucia nacisku monofilamentem 10 g, czucia temperatury tiptermem, czucia wibracji kamertonem;  ocenę wyników laboratoryjnych jak i również  badanie obrazowe, tj USG duplex. 


Leczenie

Terapia ZSC wymaga jednoczasowego postępowania w zakresie owrzodzenia, jak i ogólnoustrojowego.

Leczenie owrzodzenia obejmuje zwalczanie infekcji, różne metody oczyszczania rany oraz dobór odpowiedniego opatrunku.

  
Wczesne wykrycie i prawidłowe postępowanie w zespole stopy cukrzycowej pozwala często uratować kończynę. 

ZSC to nie wyrok!

  


Ostroga piętowa, entezopatia rozcięgna podeszwowego. Leczenie osoczem bogatopłytkowym (PRP)

Entezopatia rozcięgna podeszwowego to jedna z najczęstszych przyczyn dolegliwości bólowych okolicy pięty u dorosłych.


Ostroga piętowa jest niczym innym jak zwyrodnieniem przyczepu piętowego rozcięgna podeszwowego

Przyczyny:

– mikrourazy, prowadzące do degeneracji tkanek

– starzenie się

– przeciążenie związane z nadwagą i inne.


Metody leczenia można podzielić zasadniczo na dwie grupy – zabiegowe i zachowawcze.

W leczeniu zachowawczym z dobrym efektem stosuje się osocze bogatopłytkowe (PRP), efekt działania którego jest związany z pobudzaniem procesów regeneracji.

Zalety terapii PRP

– małoinwazyjność

– bezpieczeństwo

– powtarzalność


Zapytaj o zabieg z osoczem bogatopłytkowym tel. 788 733 654

Leczenie zakrzepicy splotu okołoodbytowego

  Zakrzepica splotu okołoodbytowego (zakrzep, krwiak brzeżny) to łatworozpoznawalna przypadłość proktologiczna, lecz nie zawsze prawidłowo leczona.
Objawy:

– nagły silny ból w okolicy odbytu 

– wyczuwalny sino-fioletowy bolesny guzek 

   

 Przyczyny:

– długotrwałe siedzenie

– nadmierny wysiłek fizyczny

– zaparcia 

Leczenie polega na jaknajszybszym opróżnieniu krwiaka, przynosi to natychmiastową ulgę pacjentom. Zabieg ten jest wykonywany w znieczuleniu miejscowym w warunkach ambulatoryjnych.